\t\t\t\tDe liefde. Ze spraken erover naar aanleiding van het gedicht Het huwelijk van Willem Elsschot. \u2018Ik geloof er niet meer in\u2019, bekende een vrouw van in de zeventig. Het antwoord van een man van 65: \u2018Onzin, je moet altijd in liefde blijven geloven.’<\/p>\n
Sieglinde Vanhaezebrouck, de bevlogen stafmedewerker van Po\u00ebziecentrum Gent, vertelt de anekdote graag. Zij is ook leesbegeleider voor het Lezerscollectief, dat kwetsbare groepen in de samenleving kennis laat maken met literatuur. Zij doet dat in De Zuidpoort. Voor een luisterend oor staat er uitnodigend op het raam, maar in de volksmond is De Zuidpoort beter bekend als de vereniging waar armen het woord nemen. \u2018Mensen gaan met elkaar in gesprek over de gedichten. Doordat ze over gedichten praten, krijgen ze een breder begrip, er ontstaat verbinding en mensen gaan anders naar hun eigen wereld kijken.\u2018<\/p>\n
Een heel mooi project, vindt Sieglinde Vanhaezebrouck: \u2018De tekst wordt voorgelezen, we lezen samen, luidop. Het zijn altijd teksten met kwaliteit, want iedereen moet toegang hebben tot literatuur. Is het te moeilijk, dan lezen we de tekst nog een keer. Je hoeft het gedicht niet te begrijpen, je kunt er altijd nieuwe dingen in ontdekken. Dat is mooi aan po\u00ebzie, zij hoeft niets. We praten over de gedichten, wat spreekt aan. Je komt heel snel tot mooie diepe gesprekken, die ergens over gaan. Over eenzaamheid bijvoorbeeld, of over de rust van het platteland. Voor de \u00e9\u00e9n is dat helend, een andere man vindt dat juist beangstigend. Hij gaf aan dat hij blij was dat hij een poes had, omdat het anders te stil zou zijn.\u2019<\/p>\n
De gedichten maken wel iets los, merkt Sieglinde Vanhaezebrouck. Nee hoor, ik lees niet, beweerde laatst een man. Dat lezen was niets voor hem. Maar na een kwartiertje kwam de man toch naar haar toe met de vraag of zij een kopietje van het gedicht voor hem had. Of neem het verhaal van Jozef. Hij is door het samen lezen van gedichten echt opengebloeid, heeft Sieglinde te horen gekregen. Hij zei nooit wat (hij hield niet van oppervlakkige gesprekken, zei hij later) maar het gedichtenlezen heeft hem de mond geopend. \u2018Ik leer weer formuleren, ik heb weer woorden voor wat ik bedoel\u2019, heeft Jozef haar toevertrouwd, met pretlichtjes in zijn ogen.<\/p>\n
De kunstwetenschapper (\u2018dat past prima bij po\u00ebzie\u2019) had als jong meisje al grote interesse voor po\u00ebzie. \u2018Ik vind het heel prettig dat ik daarvan mijn job heb kunnen maken. Ik werk nu tien jaar bij Po\u00ebziecentrum, het is geweldig om te doen. We krijgen heel dankbare reacties. Het is niet altijd groot en het staat niet in de krant. We hebben veel te bieden, dan komt een oma bij ons op bezoek om een mooi gedicht te zoeken voor haar eerste kleinkind, dan weer een organisatie die gedichten wil voor een wedstrijd. Kunnen helpen met po\u00ebzie, dat geeft veel voldoening.\u00a0 Ik geniet ervan als het publiek hier na een bijeenkomst napraat over de goede po\u00ebzie, aan de bar, gelijkgestemd, onder de gewelfde bogen van dit prachtige gebouw, terwijl de regen zachtjes op het dak tikt, Dat maakt me heel gelukkig!\u2019<\/p>\n
Wat haar betreft, kan Po\u00ebziecentrum nog steeds groeien. \u2018Met enthousiasme, toewijding en een goed verhaal zijn we sterker geworden en ook onze overheid gelooft er in. Het zijn kleine zaadjes die we planten waar nieuwe po\u00ebziebloemen uit groeien, en iedereen kan daarvan profiteren. Po\u00ebzie kan heel veel betekenen voor individuen en voor de maatschappij. Op de grote momenten in het leven grijpen mensen naar po\u00ebzie, bijvoorbeeld bij een geboorte, bij een huwelijk, bij een sterven. Een gedicht geeft inzicht, herkenning, troost en zo houvast in het leven. Dat kan heel louterend werken. Er zijn zoveel soorten van po\u00ebzie dat er zeker voor iedereen een gedicht is.\u2018 organiseert leesbijeenkomsten voor mensen die moeilijk toegang hebben tot literatuur.\t\t<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De liefde. Ze spraken erover naar aanleiding van het gedicht Het huwelijk van Willem Elsschot. \u2018Ik geloof er niet meer in\u2019, bekende een vrouw van in de zeventig. Het antwoord van een man van 65: \u2018Onzin, je moet altijd in liefde blijven geloven.’ Sieglinde Vanhaezebrouck, de bevlogen stafmedewerker van Po\u00ebziecentrum Gent, vertelt de anekdote graag. […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":2672,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[16],"tags":[],"class_list":["post-2671","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-nieuws"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2671","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2671"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2671\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2672"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2671"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2671"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2671"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}