{"id":5584,"date":"2019-09-03T11:38:19","date_gmt":"2019-09-03T09:38:19","guid":{"rendered":"https:\/\/lezerscollectief.be\/?p=5584"},"modified":"2019-09-03T11:38:20","modified_gmt":"2019-09-03T09:38:20","slug":"een-pet-voor-steve","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/een-pet-voor-steve\/","title":{"rendered":"EEN PET VOOR STEVE"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Lieve Janssens komt met 12 deelnemers van Open School Mechelen tweewekelijks samen om Samen te Lezen. Onderstaand verslag vertrekt vanuit de lectuur van Een pet voor Steve, een kortverhaal van Morley Callaghan dat we uitproberen voor het volgende boek dat we samen met Fintro en uitgever Vrijdag realiseren tegen 2020.  Met de steun van Fintro werd Lieve in 2017 opgeleid door het Lezerscollectief.<\/em><\/p>\n\n\n\n

\u201cDat kind moest van zijn papa meewerken, maar zoals alle kinderen wou hij liever spelen.\u201d \u201cJa, begrijpelijk toch, hij wil zijn zoals de andere kinderen.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Met deze opmerking komt het vertelsalon in Open School bij een eerste pauze meteen goed op gang.  Een twaalftal cursisten lezen al een aantal maanden samen. We zijn goed opgewarmd, de cursisten hebben niet veel nodig om met elkaar in gesprek te gaan; koffie en koekjes volstaan. <\/p>\n\n\n\n

De vraag of dit \u201cmoeten werken onrechtvaardig\u201d is, komt al snel bovendrijven.<\/p>\n\n\n\n

Stuk voor stuk hebben de deelnemers zulke situaties meegemaakt; op het veld werken, poetsen bij de grootouders, een halve vakantiedag werken en een halve dag vrij. C vertelt hoe ze geen waardering kreeg voor haar poetswerk. Erger nog, haar \u201cbomma zat dag in dag uit in haar zetel te staren, maar na de poetsbeurt stond ze op, ging met haar vinger over de plinten,… en altijd had ze wel iets op te merken\u201d. M was liever een jongen geweest, want de jongens waren vrij om te doen wat ze wilden. Ze moesten niet poetsen en op het veld werken. En toch, hebben ze er niets aan over gehouden, daar zijn ze het over eens.  \u201cDe jeugd nu is veeleer lui, ze mogen soms te veel\u201d. <\/p>\n\n\n\n

Bij een volgende pauze valt het op hoe de cursisten worstelen met het beeld van de vader. \u201cWaarom steunt hij zijn zoon niet?\u201d \u201cDit moet je toch doen als ouder!\u201d \u201cMisschien had hij schrik dat zijn zoon naast zijn schoenen ging lopen\u201d.  K. herkent dit bij haar eigen kleinkind: \u201cHij is een grote prater, een opschepper maar op school bakt hij er weinig van. \u2018Werken\u2019 in de supermarkt als student zal hem deugd doen deze zomer\u201d. Ze hoopt dat dit de jongen kan motiveren.<\/p>\n\n\n\n

J. neemt zachtjes het woord. Ze vertelt dat hoe ze zelf is opgevoed, vaak nog een grote rol speelt. Ze betrapt zich erop dat ze erg streng is. \u201cIk kan het niet verdragen dat mijn kleinkinderen onderuitgezakt in de zetel liggen en zeker niet met een fleece erover\u2026 Ik wil er wat losser mee omgaan, maar het is moeilijk.\u201d Cursisten beamen \u2018het hervallen in oude patronen\u2019\u2026 de gedeelde herkenning heeft iets troostends.<\/p>\n\n\n\n

En het beeld van de moeder in dit verhaal?  \u201cZij moet de kerk in het midden houden.\u201d Stuk voor stuk herkennen de cursisten hierin zichzelf.<\/p>\n\n\n\n

Bij een volgende stop komt het thema van armoede op tafel.  De cursisten beschrijven de innerlijke strijd van de vader. \u201cEr moet gewerkt en verdiend worden want ze komen amper rond\u201d. \u201cZijn leven lijkt wel om geld te draaien.\u201d \u201cBegrijpelijk als je arm bent?\u201d \u201cEn toch, hij laat kansen schieten om een fijne vader\/zoon relatie op te bouwen\u2026 zoiets moet toch gekoesterd worden?\u201d<\/p>\n\n\n\n

Eenmaal de rijke advocaat -ook een vader- in het verhaal in beeld komt, zijn de cursisten het erover eens. \u201cDie komt niet op de juiste manier op voor zijn zoon! \u201d  \u201cHij geeft het verkeerde voorbeeld dat met geld alles te koop is\u201d \u201cDave, die voor het geld zwichtte, tot inzicht komt, dit aan zijn zoon kan toegeven en uiteindelijk toch voor steun aan zijn zoon gaat, hij doet het goed.\u201d  \u201cHopelijk kan hij het volhouden\u201d merkt L op. <\/p>\n\n\n\n

Op het einde hoor ik de cursisten hardop zuchten.  \u201cArm zijn werkt op je zelfvertrouwen. Dat maakt het moeilijk\u201d. \u201cDe schuld doorschuiven naar een kind, dat mag niet gebeuren.\u201d Ze besluiten: \u201cJe moet je kind steunen door dik en dun ook als de dromen van je kind niet echt de jouwe zijn, maar dat is moeilijk. \u201c<\/p>\n\n\n\n

Om de zwaarte van dit verhaal te doorbreken, kies ik het gedicht \u201cHij rechtte zijn rug\u201d.  Vervelend, het gedicht lijkt de groep in eerste instantie niet aan te spreken.  \u201cHet gaat over een boek\u201d wordt er opgemerkt, \u201cdat boek heeft nogal een goed gedacht van zichzelf\u201d merkt iemand schamper op. <\/p>\n\n\n\n

Kan het ook een vergelijking zijn? Een mens die zich vergelijkt met een boek?  \u201cJa! \u201cklinkt er dan \u201conze rug rechten, dat moeten we ook doen\u2026\u201d<\/p>\n\n\n\n

En dan plots M: \u201cJe moet toch eerst van jezelf houden, om een ander graag te kunnen zien.  Dat is toch waar he!\u201d.<\/p>\n\n\n\n

En met deze uitspraak sluiten we ons vertelsalon af. We doen een rondje en we zijn het er allen over eens. Het verhaal en ook het gedicht mogen in het nieuwe boek!<\/p>\n\n\n\n

Lieve Janssens <\/p>\n\n\n\n

Educatief medewerker Open School.<\/p>\n\n\n\n

Je kan de groep van Lieve aan het werk zien in het volgende <\/em>filmpje<\/em>. Collega en opleider Mieke Coremans gaat in gesprek met Luc Keppens, ceo van Fintro, die eerder een bezoek bracht aan de leesgroep.<\/em><\/p>\n\n\n\n
<\/td><\/tr><\/tbody><\/table>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Lieve Janssens komt met 12 deelnemers van Open School Mechelen tweewekelijks samen om Samen te Lezen. Onderstaand verslag vertrekt vanuit de lectuur van Een pet voor Steve, een kortverhaal van Morley Callaghan dat we uitproberen voor het volgende boek dat we samen met Fintro en uitgever Vrijdag realiseren tegen 2020.  Met de steun van Fintro […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":5587,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[17],"tags":[],"class_list":["post-5584","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-verhalen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5584","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5584"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5584\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5589,"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5584\/revisions\/5589"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5587"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5584"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5584"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/lezerscollectief.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5584"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}